Ik neem je mee naar de tijd van mijn middelbare school

Tijdens het vak biologie, met een strenge docent (waar ik zelfs een beetje bang voor was). Op een dag kregen wij als klas de opdracht om ons schrift, met opdrachten, wat ‘interessanter’ te maken. In eerste instantie had ik niet zo veel zin in deze opdracht, uiteindelijk begon ik er wel aan.

En zo ontstond mijn creativiteit en het idee om de letters te kleuren. De letters, de zinnen allemaal in een andere kleur, ik maakte er een kunstwerk van. Een heel weekend was ik er mee bezig. Het was een hele klus, maar ik was trots op het resultaat. En ik vond dat eigenlijk ook nog best leuk om te doen. Ondanks dat ik vaak twijfelde of ik iets wel goed deed, was ik er nu van overtuigd dat ik de opdracht helemaal goed had gedaan en iets moois had gemaakt.

Totdat wij maandag terug kwamen in de klas en de schriften hadden ingeleverd. De docent had alle schriften op een stapel voor zich liggen en was helemaal niet tevreden, met mijn schrift als voorbeeld. Voor de ogen van de hele klas, pakte de docent mijn schrift, hield het schrift omhoog, liet het aan iedereen zien en zette een groot rood kruis op de bladzijden terwijl hij zei: ‘’En dit is dus niét de bedoeling!’’

Op dat moment gingen er allerlei systemen (zoals ik nu kan zien) in mij af. Ik vond het al spannend dat de docent míjn schrift er uitpikte, laat staan het ook aan iedereen liet zien. Verlegen als ik was wilde ik vooral niet opvallen. Op het moment dat mijn schrift “in de lucht hing” wilde ik niets liever dan uit de les verdwijnen. Het werd nog erger toen de rode kruizen in mijn schrift werden gezet. Niet alleen had ik de opdracht blijkbaar verkeerd uitgevoerd, wat ik heel erg vond (ik wilde het graag goed doen), ik schaamde mij ook nog eens voor mij zelf, en opeens kon ik ook niet meer geloven dat ik mijn creatie zelf eigenlijk wél mooi vond.

Zonder dat ik het doorhad liet ik mijn creativiteit toen (en nog vele malen daarna) in de steek en durfde ik daar ook niet meer vanuit te gaan.

Allemaal ervaren wij misschien zulke momenten. Op die momenten maken wij ons kleiner dan wij eigenlijk zijn. Dit gaat vaak heel ongemerkt, de ander is zich daar waarschijnlijk niet eens van bewust. Jij bent dat misschien zelf ook niet. En toch gebeurt er iets in jou. Onbedoeld en onbewust leven wij dan niet meer vanuit onze diepste kern en verstoppen wij ons (ware) zelf. Dat is zonde, want er zit zoveel in jou wat óók gezien en gehoord mag worden. ‘’Onder de draak ligt onze grootste schat’’.

Wat schuilt er achter jouw verhaal?